آن یکی نحوی به کشتی در نشست

رو به کشتیبان نهاد آن خودپرست

گفت هیچ از نحو خواندی گفت لا

گفت نیم عمر تو شد در فنا

دلشکسته گشت کشتیبان ز تاب

لیک آن دم کرد خامش از جواب

باد کشتی را به گردابی فکند

گفت کشتیبان بدان نحوی بلند

هیچ دانی آشنا کردن بگو

گفت نی ای خوشجواب خوبرو

گفت کل عمرت ای نحوی فناست

زانک کشتی غرق این گردابهاست...

باشد که از این حکایت زیبا درس بگیریم و هیچگاه به داشته های خود مغرور نشویم؛ چراکه انسان روزی بر فراز است و روزی در فرود...