سخن مشاهیر ایران و جهان ( وصیت نامه گابریل گارسیا مارکز )

<< وصیت نامه گابریل گارسیا مارکز >>

نویسنده ، روزنامه نگار ، ناشر و فعال سیاسی کلمبیایی

زاده : ۶ مارس ۱۹۲۷ در کلمبیا - مرگ : ۱۷ آوریل ۲۰۱۴ در مکزیک

۱۴ اسفند ۱۳۰۵ - ۲۸ فروردین ۱۳۹۳ ( مدت حیات : ۸۷ سال )

و این هم خداحافظی یا وصیت نامه یکی از غول های ادبیات قرن بیستم و برنده جایزه نوبل ادبیات ، خالق کتاب صد سال تنهایی گابریل گارسیا مارکز ، به سرطان لنفاوی مبتلا بود و می دانست عمر زیادی برایش باقی نیست ، بخوانید چگونه در این نامه کوتاه از جهان و خوانندگان خود خداحافظی می کند :

اگر پروردگار لحظه ای از یاد می برد که من آدمکی مردنی بیش نیستم و فرصتی ولو کوتاه برای زنده بودن به من می داد از این فرصت به بهترین وجه ممکن استفاده می کردم ؛ به احتمال زیاد هر فکرم را به زبان نمی راندم اما یقیناً هرچه را می گفتم فکر می کردم ؛ هرچیزی را نه به دلیل قیمت که به دلیل نمادی که بود بها می دادم ؛ کمتر می خوابیدم و بیشتر رویا می بافتم ، زیرا در ازای هر دقیقه که چشم می بندیم ۶۰ ثانیه نور از دست می دهیم ؛ راه را از همان جایی ادامه می دادم که سایرین متوقف شده بودند و زمانی از بستر برمی خاستم که سایرین هنوز در خوابند ؛ اگر پروردگار فرصت کوتاهی دیگر به من می بخشید ، ساده تر لباس می پوشیدم در آفتاب غوطه می خوردم و نه تنها جسم ، که روحم را نیز در آفتاب عریان می کردم ؛ به همه ثابت می کردم که به دلیل پیر شدن نیست که دیگر عاشق نمی شوند ، بلکه زمانی پیر می شوند که دیگر عاشق نمی شوند ؛ به بچه ها بال می دادم اما آنها را تنها می گذاشتم ، تا خود پرواز را فرا گیرند ؛ به سالمندان می آموختم با سالمند شدن نیست که مرگ فرا می رسد ، بلکه با غفلت از زمان حال است...

چه چیزها که از شما خوانندگانم یاد نگرفته ام !!

یاد گرفته ام همه می خواهند بر فراز قله کوه زندگی کنند ، و فراموش کرده اند مهم صعود از کوه است ؛ یاد گرفته ام وقتی نوزادی انگشت شست پدر را در مشت می فشارد او را تا ابد اسیر عشق خود می کند ؛ یاد گرفته ام انسان فقط زمانی حق دارد از بالا به پایین بنگرد ، که بخواهد یاری کند تا افتاده ای را از جا بلند کند ؛ چه چیزهایی که از شما یاد نگرفته ام !!

احساساتتان را همواره بیان کنید و افکارتان را اجرا ؛ اگر می دانستید امروز آخرین روزیست که تو را می بینم ، چنان محکم در آغوش می فشردمت تا حافظ روح تو گردم ؛ اگر می دانستم این آخرین دقایقی است که تو را می بینم به تو می گفتم دوستت دارم و نمی پنداشتم تو خود این را می دانی ؛ همیشه فردایی نیست تا زندگی فرصت دیگری برای جبران این غفلت ها به ما دهد ؛ کسانی را که دوست داری همیشه کنار خود داشته باش و بگو چقدر به آنها علاقه و نیاز داری ، مراقبشان باش ؛ به خودت این فرصت را بده تا بگویی مرا ببخش ، متأسفم ، خواهش می کنم ، ممنونم و از تمام عبارات زیبا و مهربانی که بلدی استفاده کن ؛ هیچکس تو را به خاطر نخواهد آورد اگر افکارت را چون رازی در سینه محفوظ داری ، خودت را مجبور به بیان آنها کن ؛ به دوستان و همه ی آنهایی که دوستشان داری بگو ، چقدر برایت ارزش دارند ؛ اگر نگویی فردایت مثل امروز خواهد بود و روز بی ارزشی خواهی داشت.

همراه با عشق " گابریل گارسیا مارکز "

علم بهتر است یا ثروت از دیدگاه مولا علی علیه السلام...